Det er ikkje vanskeleg å sjå om ein munk er buddhistisk, dei skiljer seg ut med den karakteristiske safrangule drakta og det barberte hovudet. Dette er eit vanleg syn i Sør-Asia, men her i Noreg har eg bare opplevd dette ein gong..
Allereie frå starten av blei tilhengjarane til Buddha delt inn i to grupper, nemleg lekfolket og munkar og nonner. Munkane og nonnene har strenge levereglar dei må følgje i klosteret. Ein munk skal følgje Buddhas lære og leve etter dei lovane og reglane som står i den. Og for å gjere dette må dei gi avkall på familieliv og det vanlege samfunnslivet.
Munkar lev eit enkelt liv i klostera, dei lev faktisk i fattigdom. Sjølv om lekfolket og munkane blei delt inn i to grupper i byrjinga seier ikkje dette at dei ikkje har noko med kvarandre å gjere. Dei er på eit vis avhengige av kvarandre. Munkane får mat og penger til mat frå lekfolket, i gjengjeld gir munkane lekfolket undervisning i Buddhas lære. I buddhismen blir ikkje tigginga som munkane gjer sett på som negativt, men positivt. Dette er ein sjanse for folk å gi gaver, slik at dei styrker deira eigen karma.
Munkeordenen blir ofte sett på som ryggrada i det religiøse livet i mange buddhistiske land. Ein ser tydeleg kor sterkt munkeordenen står i buddhismen i ”dei tre tilfluktene”. ”Dei tre tilfluktene” er ei vedkjenning som ein buddhist ber kvar dag og i denne vedkjenninga står det : ”eg tek mi tilflukt i munkefellesskapen”.
Altså munkane brukar tida si på klosteret til å meditere å leve etter blant anna den åttedelte vegen. Men dei brukar også tida til å forkynne religionen og undervise lekfolk i Buddhas lære.
